سوسیالیسم اساس انسانیت.برپاخیز ازجاکن...

جای خالی تاثیرات جنبش چپ دانشجویی در اعتراضات اخیر مردمی

سیروان پرتونوری

بعد از کودتای انتخاباتی 22 خرداد که از سوی سپاه پاسداران رژیم اسلامی و به پشتیبانی  علی خامنه ای رئیس کل قوای رژیم اسلامی صورت گرفت یک بار دیگر در میان چندین نامزد انتخاباتی هم از جناح اصلاح طلب رژیم و هم از جناح اصول گرا، با تقلب و فریب و ریاکاری در روز روشن در یک کودتای عیان احمدی نژاد یک بار دیگر پست ریاست جمهوری  رژیم اسلامی را از آن خود کرد.  

کودتای سپاه پاسداران و تقلب عیان جناح اصول گرا موجی از خشم و بیزاری را در میان سران جناح اصلاح طلب رژیم و شخصیت های پایه بلند رژیم به وجود آورد، که هر کدام بنابه منافع خود و سهیم بودنشان در راس قدرت، زنگ خطر این کودتا را به صدا در آوردند و  هر کدام این عملکرد خامنه ای و کودتای سپاه پاسداران را به دور از اصول و چهار چوب  قانون اساسی رژیم اسلامی دانسته و آن را زنگ خطری برای کل سیستم رژیم می دانستند. میر حسین موسوی که خود را امام زمان قلمداد می کرد و شعار اصلاحات را بلند کرده بود و به سهم خود در  فکر نجات رژیم از خیزش توده ای مردم به جان آمده بود، فارغ از اینکه چندین سال قبل این شعار را سید خندانشان خاتمی بلند کرده بود و بجز توهم و فریب کاری در میان توده های مردم هیچ چیز دیگری را برای توده های مردم به ارمغان نیاورده بودند. این شعار دیگر ماهیت فریب کارانه خود را در میان توده های مردم از دست داده و مردم با هوشیاری و آگاهی هر چه زیادتر ماهیت ضد انسانی و ارتجاعی هر دو جناح رژیم را به خوبی درک کرده و هیچ گونه توهمی به آن ندارند. هر چند بخشی از توده های مردم بنا به نفرت و بیزاری که  از رژیم اسلامی داشتند و  خواهان تغییر بودند و به دلیل نبودن یک آلترناتیوی رادیکال و پیشرو به دنبال موج به اصطلاح سبز موسوی راه افتادند اما دیری نپایید که تعدادی از این بخش هم ماهیت اصلی و واقعی این کلاه برداران و فریب کاران جناح اصلاح طلب را به خوبی تشخیص داده و صف اعتراضی خود را از این موج سبز جدا کردند.

از سوی دیگر  کودتای سپاه پاسداران موجی از اعتراضات و خیزش های توده ای را در اکثر شهر های ایران به وجود آورد و در یک حرکت کم سابقه ای در طول حاکمیت رژیم اسلامی مردم به جان آمده به خیابان ها ریختند و شعار مرگ بر استبداد، مرگ بر خامنه ای، زندانی سیاسی آزاد باید گردد را سر دادند و خواستار پایان دادن به کل سیستم رژیم ضد انسانی اسلامی شدند که همچنان بعد از سرکوب و قتل و عام مردم تظاهر کننده از سوی نیروهای اطلاعاتی و بسیج این اعتراضات به شیوه های مختلف و پراکنده در شهر های مختلف ایران ادامه دارد.

در این تظاهرات ها و اعتراض ها تعدادی بسیاری از مردم به جان آمده جان خود را از دست داده و تعدای زیادی روانه زندانهای مخوف رژیم شدند و زیر سخت ترین شکنجه های جلادان رژیم اسلامی قرار گرفتند و تعدای نیز همچنان بی سرنوشت در زندانها رژیم به سر می برند.

در این اعتراضات از پیر تا جوان به شیوه ای کم نظیر شرکت کرده و خشم و نفرت خود را در برابر این رژیم ضد انسانی و مرتجع ابراز داشتند که نمونۀ بارز آنرا می توان شرکت فعال زنان در این تظاهرات ها دانست، که زنان دوش به دوش مردان با جسارت و فداکاری های زیاد در خیابانها با پرتاب سنگ شعار ضد حکومتی سر می دادند و خواهان پایان دادن به کل این سیستم شدند. اما در این میان و در جریان اعتراضات اخیر جای طیف رادیکال و چپ جنبش های اجتماعی از جمله جنبش چپ دانشجویی بسیار ضعیف و حرکت قابل توجهی از سوی این جنبش را مشاهده نکردیم.

جنبش چپ دانشجویی در طول سابقه مبارزاتی خود بر علیه دو حکومت پهلوی و اسلامی یکی از پیشرو ترین و رادیکال ترین جنبش های اجتماعی در ایران بوده است و به نوبه خود تاثیر بسزایی بر روی دیگر جنبش های اجتماعی داشته و در طول دوران حاکمیت رژیم اسلامی از جمله جنبش هایی بوده که در مقاطع مختلف موضع رادیکال و پیشروی را اتخاذ کرده و دیگر جنبش های اجتماعی از جمله جنبش کارگری و زنان را تحت تاثیر شعارهای رادیکال خود قرار داده است.

جنبش چپ دانشحویی ايران در صحنه نبرد با رژیم اسلامی تجارب مهمی كسب كرده كه بدون شك باید دست مايه نبردهای همه جانبه تر و عميق تر آتی آن بشود. هنوز يادآوری صحنه های مبارزاتی دانشجويان و مردم با مزدوران رژيم، در هيجده تير 1378 و خرداد 1382، به همگان شور و هيجان می بخشد. در هر دو خيزش، دانشجويان با پايداری و جسارت خود شور و هیجان مبارزاتی خود را به رژیم نشان دادند. جنبش دانشجویی نه تنها نقش بسزایی در به شكست كشاندن عوامفريبی های دار و دسته های دو خردادی ايفاء كرد، بلكه خود را نيز از اسارت در چارچوبه های سياسی رسمی و قانونی كه دو خردادی ها برای مهار و كنترل اين جنبش به آن تحمیل کرده بودند، رها کرد. دوم خردادی ها كه با تمام قوا (با استفاده از قدرت دولتی، تشكلات وابسته به حكومت مانند دفتر تحكيم وحدت، انجمن اسلامی ها و مطبوعات رسمی) سعی داشتند سياست های ضد مردمی و ارتجاعی خود را به جنبش دانشجویی حقنه كنند و آنرا در كانال های بی آزار و بی خاصيت نگه دارند، با شكست روبرو شدند.

اما در این دوره و در شرایطی که سیستم سرمایه داری اسلامی چه در داخل جناح های خود و چه در خارج در فضایی کاملا بحرانی بسر می برد و توده های مردم از هر طیفی به خیابان ها ریخته بودند و شعار های خود را سر می دادند می بایست جنبش چپ دانشجویی رهبری کننده و سازمان دهنده این اعتراضات توده ای را در دست می گرفت و یک بار دیگر شعارهای رادیکال و سوسیالیستی خود را در میان توده های مردم بلند می کرد و توده های مردم را دنبال خود و شعارهای رادیکال خود بسیج می کرد و این اعتراضات را روز به روز رادیکال تر و انقلابی تر می کرد.

اما متاسفانه جنبش چپ دانشجویی بعد از 13 آذر و ضرباتی که بر بدنه آن وارد شد و از سوی نیروهای امنیتی رژیم شناسایی و روانه زندان شدند و تعدادی از رهبرانش روانه کشورهای اروپایی شدند و پشت پرده های این ضربات بر بدنه جنبش چپ دانشجویی معلوم گردید، دیدیم که جنبش چپ دانشجویی به چند تشکل تبدیل گشته و آن انسجام و اتحاد عملی که از سال 1380 به این سو را داشت کم کم از دست داده و این جنبش در حال رکود بسر می برد و فعالیت این جنبش به چند وبلاگ و سایت خلاصه شده است که این به نوبه خود ضرر های جدی را بر پیکر این جنبش و دیگر جنبش های اجتماعی که جنبش دانشجویی متحد و پشتیبان آن جنبش ها بود، وارد می کند.

جنبش چپ دانشجویی در شرایط فعلی که رژیم اسلامی چه در داخل جناح های خود و چه از سوی مردم در مقابل با یک خطر جدی روبه رو است، باید صفوف خود را یک بار دیگر با هر گرایشاتی که در درون آن وجود دارد منسجم کرده و در همکاری با جنبش های اجتماعی تاثیرات بسزایی را بر وضعیت سیاسی کنونی بگذارد. وجود گرایشات مختلف در جنبش چپ دانشجویی انعکاس گرایشات موجود در سطح اجتماعی است، و این مهم نباید باعث  تردید در پیوند و اتحاد عمل حول راهبردهای سوسیالیستی جهت پیشروی مبارزات جنبش چپ دانشجویی شود. منافع عمومی و طبقاتی طبقه کارگر می تواند هدف کلی فعالیت مشترک جنبش چپ دانشجویی باشد. فعالین این جنبش می توانند رهبران و سازمان دهندگان اعتراضات توده ای مردم باشند و به نحو احسن و با درک شرایط تاکتیک های کمونیستی و رادیکالی را اتخاذ کنند و دیگر جنبش های اجتماعی را نیز دنبال خود بسیج کند.

حضور گرایش سوسیالیستی و رادیکال در این اعتراضات می توانست اهرم فشار بیشتری به روی کل سیستم سرمایه داری اسلامی باشد و می توانست نیروی توده ای زیادتری را دنبال خود و شعارهایش بسیج کند و برای ضربه زدن به کل سیستم رژیم اسلامی صفوف اعتراضات را منسجم تر و متحد تر کنند، تا اینکه از نبودن یک رهبری رادیکال و سوسیالیستی تعدادی از مردم به موج سبز بپیوندند و شعار الله اکبر را به جای مرگ بر جمهوری اسلامی سر دهند. هرچند خوشبختانه شاهد هستیم  روز به روز این اعتراضات رادیکال تر و شعارهایش کل نظام اسلامی را در بر می گیرد.   

جنبش چپ و سوسیالیست دانشجویی بمثابه يك جنبش سياسی آگاه بايد خواسته ها و منافع ساير جنبش ها ی اجتماعی را تبليغ كند و به حمايت از خواست و مطالبات عمومی آنها برخيزد. اين يك تعهد اخلاقی و از سر دلسوزی برای اقشار جامعه نيست، بلکه مسئله اينست كه يك دستگاه واحد ستم و سركوب در برابر اکثریت جامعه قرار گرفته و منافع عمومی اکثریت آن را لگد مال می كند. همان دستی كه آزادی انديشه را خفه می كند، شيره جان كارگران و زحمتکشان  را می مكد، زنان را تحت ستم مضاعف قرار می دهد، حق تعيين سرنوشت را از ملل ستمديده سلب می كند، رهایی خود دانشجویان و کسب خواست و مطالبات دانشجویان در گرو رهایی طبقه کارگر و اکثریت جامعه خواهد بود. پيوند جنبش دانشجویی با  ساير جنبش های رادیکال اجتماعی حول مبارزه طبقاتی طبقه کارگر بر اين زمينه عينی استوار است. بر اين پايه است كه جنبش دانشجویی بايد خود را در قبال مسائل عمومی جامعه مسئول بداند. اگر جنبش دانشجویی دارای سیاست و استراتژی روشن و سوسیالیستی نباشد، كه پيوند با كارگران و توده های ستمدیده جامعه را به پيش گذارد و از خواسته های اساسی آنها پشتيبانی كند و مبارزاتشان را ارج گذارد، اين توده ها چگونه می توانند بين خود و اين جنبش ارتباط برقرار كنند؟ بطور مثال، همين اعترضات مردمی که در اکثر شهر های ایران به راه افتاد و موج عظیمی از نفرت و بیزاری مردم را نشان داد  که بی شک باز هم شاهد چنين مبارزاتی خواهیم بود. اين وظيفه يك جنبش دانشجویی انقلابی و پيشتاز است كه به پشتيبانی از چنين مبارزاتی برخاسته و در شعارهای خود نقش طبقه كارگر و دیگر جنبش های اجتماعی و نيازش به رهایی از ستم و استثمار را منعكس سازد. رژیم سرمایه داری اسلامی و مرتجعين به اهميت پيونديابی جنبش دانشجویی با جنبش توده های محروم جامعه به خوبی آگاهند. آنها می دانند و به تجربه دريافته اند كه اتصال اين دو با هم چه انبار باروت آماده اشتعالی را برای سوزاندن كل نظام سرمایه داری مهيا می سازد.

جنبش دانشجویی برای اينكه واقعا نقش یک جنبش پیشتاز و انقلابی ایفا کند و در جنبش های اجتماعی نقش موثر و قدرتمندی بازی كند، بايد سمت و سوی طبقاتی روشنی داشته باشد. اين يك اصول  اساسی بوده كه دانشجويان آگاه و مبارز به ميان توده های كارگر و زحمتکش بروند، با آنان در آميزند و دانش و توان خود را در خدمت ارتقاء آگاهی و مبارزه آنان قرار دهند؛ و از طرف ديگر، در جريان مبارزه و زندگی و كار با توده ها، از تلاش و مبارزه و تجربه غنی آنان آموخته و بدين ترتيب به مبارزینی آگاه تبديل شوند.

اين جنبش در پروسه مبارزاتی خود پيشروانی را در بطن مبارزه پرورش می دهد و به صحنه می آورد كه بعنوان نيروی فعال و تازه نفس جذب تشكل های طبقاتی مختلف می شوند. نگاهی به تاريخچه و تركيب اوليه احزاب و گروه های سياسی در ايران و ساير نقاط جهان نشان می دهد كه بسياری از رهبران و فعالان آنها محصول جنبش چپ دانشجویی بوده اند. در دوران هایی كه تلاطمات اجتماعی و بحران انقلابی جامعه را فرا می گيرد، نه فقط پيشروان بلكه بخش قابل توجهی از توده های دانشجو به تشكيلات های مختلف می پيوندند و فعال سياسی اين يا آن طبقه اجتماعی می شوند. اين روندی است كه در دوران انقلاب 1357 و متعاقب آن شاهدش بوديم. اكثر دانشجويان عضو يا هوادار اين يا آن حزب و سازمان بودند. در آن دوران، سطح وظايف و ميزان تاثير گذاری جنبش دانشجویی بر تحولات جامعه نيز به شكل كيفی ارتقاء يافته بود. آنچه جمهوری اسلامی را وادار كرد تا در بهار 1359 به دانشگاه های سراسر كشور، مسلحانه حمله كند و به كشتار دانشجويان بپردازد، نقش مهمی بود كه جنبش دانشجویی در دفاع از دستاوردهای انقلاب و ضربه زدن به ارتجاع تازه به قدرت رسيده ایفا می كرد. هراس هيئت حاكمه اسلامی از دانشگاه و پيشبرد طرح سركوب، گواه آن بود كه جنبش چپ دانشجویی وظايف خود را بدرستی درك كرده و به آن عمل می كند. جنبش دانشجویی از مبارزات و خواسته های طبقه كارگر و زحمتکشان ، بيكاران و حاشيه نشينان، ملل ستمديده و زنان دفاع می كرد. جنبش دانشجویی با تمام قوا به افشای جنايات رژیم اسلامی در كردستان، تركمن صحرا،  خوزستان و... برخاسته و نشان می داد كه چگونه رژيم جمهوری اسلامی از منافع طبقات سرمايه دار دفاع می كند. فعالين جنبش دانشجویی راهی اين مناطق می شدند و به نبردهای انقلابی توده های مردم می پيوستند، چادرهای كمك رسانی به جنبش انقلابی كردستان در دانشگاه ها برپا بود و مردم آزاده و آگاه به آنها مراجعه می كردند. دانشگاه مركز گردهمایی زنان مبارز بود؛ مراسم روز جهانی زن (هشت مارس) در دانشگاه ها برگزار می شد. دانشگاه ها مركز بحث های سياسی در مورد مسائل مهم جامعه بود. كارگران از كارخانه های اطراف به اين گردهمایی ها می پيوستند. دانشگاه مركز تبلیغ و ترویج ادبيات كمونيستی و انقلابی بود. حتی امروز سران رژیم اسلامی و تشكل های دانشجویی وابسته رژيم با وحشت و نگرانی از آن دوره ياد می كنند. رژیم اسلامی، دانشگاه را يك "منطقه آزاد شده" و پشت جبهه انقلابی می ديد كه درست در مراكز قدرت ارتجاع اسلامی در شهرهای بزرگ، خار چشمش شده است. به همين خاطر، به دانشگاه حمله كردند و هزاران دختر و پسر دانشجو را به خاك و خون كشيدند يا به زندانها افكندند؛ دست به تصفيه گسترده دانشجويان و استادان كمونيست و انقلابی و ترقيخواه زدند؛ و چند سال دانشگاه ها را به تعطيل كشاندند.

حال كه جنبش دانشجویي بطور عاجل با مسئله چگونگي ادامه راه و تعيين سياست و روش و جهت گيری روبروست، بيش از هميشه ضروری است كه معيارهای صحيح و روشنی را جلو بگذاريم. اگر قرار است اين جنبش بار ديگر نقش و رسالت تاريخی خويش را بدوش گيرد، بايد از تجارب گذشته جنبش دانشجویی بياموزد و دستاوردهايش را بشناسد و بکار گیرد. معيارهای "نوينی" كه امروز جنبش دانشجویی بايد در دست بگيرد، همان معيارهایی است كه در دوران شكوفایی اين جنبش در دوران انقلاب 57 و ماقبل ان مسلط شده بود.

جنبش چپ دانشجویی امروز وارد فاز دیگری از مبارزات خود بر عیله نظم موجود شده است که باید وقایع و رویدادهای سال های گذشته و پراتیک گرایشات غیر سوسیالیستی تجربه ای برای مبارزات آتی خود برای رسیدن به خواست و مطالباتش باشد، از سوی ديگر با بازنگری همه جانبه در آن و ايجاد رويكردی زمينی و واقعی می تواند نقطه عطفی در مبارزات گرايش سوسياليستی جنبش چپ دانشجويی باشد.

جنبش چپ دانشجویی به مانند سایر جنبش های اجتماعی علیرغم سرکوب گسترده نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی باید به پیشروی خود ادامه دهد. درچنین فضایی، تلفیق کارمخفی وعلنی و پیوند خوردن هر چه بیشتر با جنبش های اجتماعی در بیرون از دانشگاه این پیشروی را بیشتر تضمین می نماید و ادامه کاری این فعالین سوسیالیست  را ممکن تر می سازد

« راه سبز امید» راه  نيست، بيراهه است !

ميرحسين موسوي اعلام كرده که در تدارک سازماندهی و به میدان آوردن یک نیروی وسیع «مردمی» برای پیشبرد اهداف سیاسی و اجتماعی خود و به طوركلي اصلاح طلبان است. او و ديگر سردمداران اصلاح طلبي گفته اند که قصد برپايی حزب ندارند. جبهه هم نخواهند ساخت. هیچ تجربه موفقی از این تشکل سازی ها در حافظه تاریخی خود ندارند و چاره کار را باید در یافتن بدیل های مطلوب و مناسب با اوضاع جستجوكنند. سردمداران اصلاح طلبی  تأکید می کنند که چاره کار تأسیس یک شبکه سراسری اعتراض قانونی در جامعه است، شبکه ای که دست و پاگیری ها و آسیب پذیری های احزاب را ندارد اما از وجوه قوت و ظرفیت بسیج عمومی برخوردار است. آنان این سازمانیابی شبکه ای را « راه سبز امید» نام نهاده اند. ببینیم ماجرا چیست؟ چرا اصلاح طلبان به این فکر افتاده اند؟ مقصودشان چيست؟  کارگران آگاه این را چگونه باید نگاه کنند؟ و  در قبال آن چه بايد بکنند؟  

مرحله کنونی حیات سرمایه داری مرحله زوال اصلاح طلبی ( رفرميسم ) در سراسر دنیا است. سرمایه داری دهه های متمادی است که جز گداختن هر چه بربرمنشانه تر آخرین بقایای گوشت و پوست و خون میلیاردها کارگر در کوره های افزایش سودآوري هیچ راه و رسم دیگری ندارد. رفرم يا اصلاح سرمايه داري که زمانی امكان پذير بود و طبقه كارگر مي توانست  با مبارزه و تحميل آن به طبقه سرمايه دار و دولت آن مصائب اين نظام را تا حدودي كاهش دهد دیری است که از معنای سابق خود تهي شده است. این لفظ در دوره های پیشین نامی برای عقب نشینی اضطراری و البته سنجیده و دورانديشانه حاکمان سرمایه در مقابل امواج مبارزه ضدسرمایه داری بخش هايی از جنبش کارگری بین المللی بود. نظام بردگی مزدی مدت ها است که ظرفیت هر نوع عقب نشینی در مقابل مبارزه اصلاح طلبانه كارگران را از دست داده است. این عقب نشینی ها ديگر نه فقط بقاي بيشتر نظام سرمايه داري را تضمين نمي كند بلكه شيپور مرگ  اين نظام را بيش از پيش به صدا درمي آورد. اكنون ديگر هر لحظه ماندگاری نظام در گرو وحشيانه ترین تعرضات به معیشت و حقوق و آزادی توده های کارگر دنیا است. این روندي بازگشت ناپدیر در تاریخ حیات سرمایه داری است. اما این ماجرا در جامعه ما بازهم داستان دیگر و محتوا و بار و حال و هوای دیگری دارد. اگر رابطه خرید و فروش نیروی کار در سراسر جهان اكنون ديگر ظرفیت عقب نشینی در برابر پیکار کارگران را از دست داده است، اگر هر میزان این عقب نشینی مرگ سرمایه را سرعت مي بخشد، در جهنم سرمایه داری ایران چنین ظرفیتی از بنياد وجود نداشته است. سرمایه داری ایران هیچ گاه و در هیچ شرايطی هیچ نوع توش و توانی برای تحمل هیچ سطح اعتراض و مبارزه و مطالبات طبقه کارگر نداشته است. این را بارها توضیح داده ایم و در اینجا به همین اشاره بسنده می کنیم. جان کلام این است که اصلاح طلبی در ایران از بیخ و بن پدیده ای مریخی و فاقد هر نوع پایه و مایه مادی است. جايی که سرمایه جز حمله افسارگسيخته به سطح معیشت و حقوق و آزادی کارگر راه دیگری برای بقا ندارد، هیچ گونه  نشو و نما و ابراز وجود جدی براي اصلاح طلبان هم نمي تواند وجود داشته باشد. اگر اصلاح طلبي از آغاز تا حال هزاران پيوند با استبداد و دیکتاتوری و ارتجاع و محافظه كاري و مذهب و مردسالاري و زن ستيزي و سلاخي توده های کارگر داشته است درست به همین علت است و ریشه آن را باید در همین جا، در موقعیت سرمایه داری ایران، جستجو كرد. اصلاح طلبی در جامعه ايران چوب دو سر «طلا» يي است که نه پاسخگوی موفقی برای رفع حاجت سرمایه و تضمين بقاي آن است و نه از توان اجتماعی لازم برای جلب توهم توده های کارگر و فرودست برخوردار است. این واقعیت روشني است که دست اندر کاران حمام خون های دیروز و اصلاح طلبان امروز قادر به درک آن نیستند. نه فقط آنان بلکه طیف وسیعی از فرقه های چپ و جریانات سندیکالیستی نیز قادر به فهم آن نشده اند. در سال های شروع نخستین دوره ریاست جمهوری خاتمی کم نبودند محافل چپ محصور در رژیم ستیزی فراطبقاتی که بنیاد سياست گذاري خود برای جنبش کارگری را بر موفقیت محتوم اصلاح طلبی قرار دادند و جار و جنجال اصلاحات را محصول بلوغ و بالندگی بسیار عظیم و بی سابقه این بخش از بورژوازی نام نهادند. اصلاح طلبان و متوهمان به آن ها می توانند چنین پندارند. اما آنچه واقعی است این است که علم و کتل اصلاح طلبی از آغاز محکوم به شکست بوده و امروز بیش از تمامی سال های قبل دچار شکست شده است. شاید گفته شود که در طول 8 سال نیروی موفق منازعات درون طبقه سرمایه دار بوده اند. این حرف واقعیت ندارد. آنچه در این 8 سال زیر نام اصلاحات انجام گرفته با آنچه در گذشته توسط کل جمهوری اسلامی انجام می گرفته است وبا آنچه رقبای مسلط آن ها در قدرت سیاسی سرمایه انجام داده و می دهند تمایز چنداني ندارد. اصلاح طلبان فشار شکست را در مقیاسي بزرگ بر سینه خود لمس کرده اند و طرح آن ها موسوم به « راه سبز امید» نوعی چاره پردازی مستعمل در واکنش به همین شکست است. جناح مسلط قدرت سیاسی در استخوان بندی نظامي، سیاسی، اقتصادي، فرهنگي و ایدئولوژیک خود و به عنوان مالک عظیم ترین بخش سرمایه اجتماعی، در سیر حوادث چند ماهه اخير نشان داد که خود را نیازمند هیچ نوع مماشات با رقیب اصلاح طلب خویش نمی بیند و حتی مصمم است تا همه اهرم های اقتصادی و سیاسی باقی مانده را از دست آن خارج كند. این جناح در جريان انتخابات اخير به صراحت به رقباي اصلاح طلب خود هشدار داد که دوران عروج به قدرت سیاسی سرمایه از طریق بازی انتخابات و قانون و نوع این ها تمام شده است و توسل به توهم مردم برای بیرون آمدن از صندوق های رأی هیچ مشکلی را از آنان حل نمي كند. مافیای مسلط كنوني حاکمیت در واقع شروع دوره جدیدی در ساختار نظم سیاسی و اقتصادی و چگونگی توزیع مالکیت سرمایه ها را اعلام كرده و به طور شفاف به نيروهاي طیف رقیب اخطار کرده که یک دستگاه اختاپوسی فراگیر میلیتاریستی و در همان حال مالک بیش از 80 درصد سرمایه ها کنترل بي چون و چراي همه چیز را در دست خواهد داشت و نظم تولیدی و سیاسی و فرهنگی و همه امور مربوط به اداره کشور را در انحصار خود خواهد گرفت و تا همین امروز گرفته است.

بدين سان، پدیده موسوم به اصلاح طلبی اكنون با صف آرايی سرکوبگرانه و نیرومند میلیتاریستی حریف مواجه شده است. اما این فقط یک بخش از مشکل آن است. مشکل ديگر و مهم تر آن، چشم انداز طغیان موج اعتراضات و مبارزات طبقه کارگر است. موجی که هر میزان اوج و سرکشی آن به همان اندازه برای اصلاح طلبان خطرناک است که برای کل دولت سرمایه و نظام سرمایه داری. اصلاح طلبان از رویدادهای پس از انتخابات اخير هیچ تجربه خوبی ندارند. آنان ديدند که خواست میلیون ها انسان معترض شرکت کننده در جریان راه پیمايی ها و تظاهرات ها و نمایش های اعتراضی گوناگون اصلاً با تمایلات و انتظارات آن ها همساز نیست. خوب مشاهده کردند که میلیون ها جوان به جان آمده از فشار سركوب و دیکتاتوری و بی حقوقی  مطلق و بیکاری و گرسنگی و تحقیر حاضر نیستند عنان اختیار خویش را  به دست کسانی بسپارند که مدافعان تا پای جان بقای ریشه های اصلی همین سیه روزی ها یعنی نظام بردگی مزدی و دولت آن هستند و اساساً با هدف ماندگارسازی هر چه بیشتر همین نظام و همین دولت وارد جدال با رقیبان شده اند. اصلاح طلبان دیدند که از همان هفته نخست خیزش ها، به جای آن که سوارکار موفق و بلامنازع موج ها باشند در آستانه تبدیل به خاکریز برای جنگاورانی هستند که انتظارات دیگری دارند و تغییرات مهم تری را طلب می کنند. آنان این را نیز خوب دریافتند که تازه این شروع کار است و تداوم جنبش ممکن است به توفانی بينجامد که نه از تاک نشاني به جا خواهد گذاشت نه از تاکنشان، توفانی که با وزش خود در همان نخستین گام بساط دولت سرمايه داري و لاجرم برج امید اصلاح طلبان برای عروج به قدرت سیاسی را زیر ضربات سهمگین قرار خواهد داد.

اصلاح طلبان خود را از هر دو سو، یکی بالفعل و دیگری بالقوه، در معرض خطر دیدند. با این همه، آنان تلاش کردند و مي كنند تا از تسلیم بی قید و شرط خودداری كنند. « راه سبز امید» تقلايی است برای گریز از اين تسلیم. آن ها برای این کار برنامه های حساب شده ای هم دارند. بر روی این مسأله حساب می کنند که شاید بتوانند کنترل جنبش کارگری را به دست گیرند، به طوري که نیروی طبقه کارگر را چهارپایه ثابت بی حرکتی در زیر پای خود برای تاخت و تاز و هماوردی با رقبای حکومتی کنند. برای این کار به چند چیز دل بسته اند. بزرگ ترين نقطه اميد آنان موقعیت بسیارضعیف و متشتت و پراكنده جنبش ضدسرمایه داری طبقه کارگر است. اصلاح طلبان می دانند که توده های کارگر حتی در همین موقعیت مستأصل هم اگر به طور خودجوش وارد کار زار شوند چه بسا توفان عظیمی برپا خواهند كرد. اما امیدوارند که تمامی قدرت این توفان را در مرداب «موج سبز» به گونه ای مهار کنند و به پلکان قدرت خود تبدیل نمایند. برای این کار می کوشند تا از سازمان ها، نهادها و تریبون های ضدکارگری درون مراکز کار و تولید از نوع خانه کارگر تا سرحد ممکن بهره برداری كنند. استفاده از نوکرصفتی « توده ای» ها و «اکثریتی» ها نیز یک اهرم جدی در همین راستا است. گروه های اخیر در تمامی فراز و فرودهای مبارزه طبقاتی بدون هیچ کم و کاست به عنوان بخشی از ارتجاع بورژوازی علیه هر جنب و جوش طبقاتی و ضد کارمزدی تلاش کرده اند. با توسل به همه نیرنگ ها کارگران را به دار اعتماد فاجعه بار به این یا آن بخش طبقه سرمایه دار حلق آویز كرده اند. «توده ای» ها و «اکثریتی» ها اكنون کاسه بسیار داغ تر از آش « راه سبز امید» هستند. اشاره و تأکید ما به آنان  صرفا اشاره یا تأکیدی بر ساختار سازمانی آن ها به عنوان یک حزب یا سازمان نیست. فاجعه اصلی این است که شمار قابل توجهی از فعالان کارگری تاریخاً و از جمله همین امروز به طناب دار هواداری این جریانات آویزانند. این فعالان خطری برای غرق کردن کارگران در باتلاق توهم به اصلاح طلبان به حساب می آیند. رفرمیسم راست سندیکالیستی و نسخه سندیکاسازی برگ بازی دیگری است که اصلاح طلبان برای نفوذ در توده های طبقه کارگر از آن استفاده خواهند کرد. سندیکالیسم ایرانی، همچون هر جریان سندیکالیستی دیگر در هر کجای دنیا، از همه سو به اپوزیسيون های درون و حاشیه قدرت سیاسی سرمایه آویخته است و از آمادگی لازم برای فروش جنبش کارگری به نیروهای مذکور برخوردار است.  سندیکاها و کانون هاي صنفی موجود هر کدام در پیشینه های خود به اندازه کافی آمادگي لازم را برای انحلال کامل در سیاست ها و راه حل پردازی های ضدکارگری جریانات اصلاح طلب نشان داده اند و اصلاح طلبان نیز همواره اين تشكل ها را ابزار مناسبی برای سوار شدن بر موج نارضايی طبقه کارگر تشخیص داده اند و برای استفاده از آن ها تلاش کرده اند. یک نکته مهم در این مورد آن است که سندیکالیسم و سندیکاسازی ایرانی همان گونه که بارها تصریح کرده ایم برای اصلاح طلبان یا هر بخش دیگر طبقه سرمایه دار و حاکمیت سیاسی سرمایه فقط تا آنجا موضوعیت دارند که ابزار نفوذ در جنبش کارگری و تبدیل این جنبش به پياده نظام آن ها در جدال با رقیبان باشند. سندیکالیست ها و سندیکاسازان در این گیر و دار نه فقط هیچ لطمه اي به هیچ کجای کوه عظیم استثمار و بی حقوقی توده های کارگر نخواهند زد بلکه حتی خود هم  نخواهند توانست هیچ سندیکای ماندگار و مورد اعتماد كارگران به وجود آورند. سهل است، گرفتار حبس و زندان نظام سرمايه داري هم خواهندشد، چنان كه اكنون شده اند.

عامل قابل توجه دیگری که اصلاح طلبان روی آن حساب می کنند بخشی از بدنه جناح مسلط قدرت سیاسی  است. این بخش از طبقه سرمایه دار اكنون دچار شكاف هاي عميقي شده و انسجام خویش را به ميزان زيادي از دست داده است. بسیاری از افراد و محافل درون اين بخش حرف های اصلاح طلبان را به شکلی دیگر تکرار می کنند و اميد چنداني به شرکای خود در جناح راست تر ندارند.

مبارزات دانشجويی و دانش آموزی و نيز آنچه در این سال ها زیر نام جنبش زنان جریان داشته است طعمه های دیگری هستند که صیادان موج سبز برای شکار آن ها در كمين نشسته اند. اصلاح طلبان این را خوب دریافته اند که بر خلاف انگاره های پوشالی و جنجال های توهم انگيز گذشته  شانسی برای حزب سازی و ایجاد نهادهای رسمی برای کارزار با حریفان ندارند. آن ها به ساختن یک شبکه وسیع روی می کنند و  می کوشند تا «راه سبز امید» را به باتلاق سر راه سیلاب های خروشان ضدسرمايه داري تبديل كنند. می کوشند تا سیل خروشان اعتصاب ها و خیزش های کارگری درون مراکز کار و تولید، مبارزه عظيم جوانان و فارغ التحصيلان بيكار، اعتراضات ضدسرمايه داري دانشجویان ، مبارزات زنان علیه بی حقوقی ها و بربریت و جنایات سرمایه، و در یک کلام اشکال مختلف جنبش ضدسرمايه داري طبقه کارگر را به بیراهه مرگبار ماندگارسازی سرمایه داری سوق دهند.

اين تلاش، چنان كه گفتيم، مذبوحانه است و اهداف ضدكارگري اصلاح طلبان را متحقق نخواهد كرد. اما مي تواند به جنبش كارگري آدرس غلط بدهد و آن را به بيراهه بكشاند. بايد با تلاش اصلاح طلبان براي به بيراهه كشاندن جنبش ضدسرمايه داري طبقه كارگر مبارزه كرد. هیج چیز فاجعه بارتر از این نیست که توده های كارگر به جای پیکار متحد و سازمان یافته علیه سرمایه قدرت سرنوشت ساز طبقه خود را به نردبان قدرت اصلاح طلبان تبديل كنند. سازمانیابی شورايی سراسری ضد سرمايه داری حول منشور مطالبات پایه ای طبقه کارگر و اتخاذ راهکارهای مؤثر اعمال قدرت علیه سرمایه همچون اعتصاب، تصرف مراكز كار و توليد و شركت در مبارزات خياباني راهی است که باید پیش گیریم. حول تلاش براي تحقق مطالبات این منشور است که می توانیم ترفند «راه سبز اميـد» را خنثی كنیم و مبارزه با بي حقوقي مطلق جوانان، تبعیض جنسيتی عليه زنان، دیکتاتوری و سركوب و خفقان، كار كودكان، تشدید روزمره استثمار نیروی کار، گرسنگی و بیکاری و فقر،  بی بهداشتی و بی دارويی و بی درمانی، محرومیت از مسكن و آموزش و انواع ديگر مظالم نظام سرمایه داري را به دستور كار جنبش جاري تبديل كنيم.

كارگران عليه سرمايه متشكل شويم !

كميته هماهنگي براي ايجاد تشكل كارگري

سی و یک سال از مصادره‌ی انقلاب می‌گذرد. نظام اسلامی حاکم در تمامی این سی و یک سال بدون وقفه به سرکوب، زندان، شکنجه و اعدام مخالفین مشغول بوده و هست. دستگاه سرکوب  ضد انقلابی حاکمیت بدون تاثیرپذیری از اختلافات “خانوادگی” جناح‌های حاکم که گاه بسیار هم پرسروصدا شده، در مسیر ضد انقلابی و ضد مردمی راه خود را رفته و ابزاری فراجناحی در جهت حفظ نظام و سرکوب مخالفین بوده است. اما در روند این سی و یک سال دو نوبت در کشتار و شکنجه‌ی مخالفین روی اسلاف خود را سفید کرد.  یکی در دهه‌ی ۶۰ که با بهانه‌ی جنگ توانست در یورشی ده ساله، و نقطه اوج آن سال ۶۷، مخالفین را قتل عام و قلع و قمع کند و یکی در دو ماه اخیر: زمانی که مردم به خاطر عمیق شدن شکاف جناح‌ها، پس از سی سال توانستند فریادهای فروخورده‌ی خود را به خیابان‌ها و پشت‌بام‌ها ببرند و خواستار بازپس‌گیری انقلابشان شوند.

سی سال پس از حاکمیت اسلامی به رغم تعمیق شکاف‌های جناحی، دستگاه سرکوب باز هم همان کاری را با مخالفین می‌کند که سی‌سال پیش با آن‌ها کرد: سرکوب، زندان، شکنجه، تجاوز جنسی، اعدام، مضحکه‌های اعتراف‌گیری و پرونده سازی… اما این بار به واسطه‌ی اینکه هدف حاکمیت بیشتر ارعاب مخالفین بود، در وحشی‌گری و شکنجه‌های قرون وسطایی گوی سبقت از تمامی اسلاف فاشیستش ربود.

اگر خبر کشتارهای دهه‌ی شصت و به ویژه کشتار جمعی زندانیان در سال ۶۷ کم‌تر به گوش جهانیان رسید و بسیاری از سازمان‌های “مدافع حقوق بشر” و دولت‌های “مدافع دموکراسی” خفقان گرفته بودند، این بار به واسطه‌ی فریادهای رسای مردم، خبررسانی مردمی، فشار افکار عمومی و نیروهای مترقی در اقصا نقاط جهان، هیچ قدرتی قادر نیست فریاد مردم را نادیده بگیرد، حتی عناصری از خود ِ حاکمیت اسلامی. اما جدا از این که چه کسانی از این فریادها حمایت می‌کنند، ماهیت این فریادها با فریادهای بریده شده‌ی دهه‌ی شصت تفاوتی ندارد: همه‌ی آنان خواستار آزادی و عدالتند. اما به رغم تمامی این فریادها و فشار ِ افکار عمومی، ماشین سرکوب نظام اسلامی همان کاری را با مردم معترض می‌کند که دهه‌ی شصت با مخالفین کرد. بنابراین نظام اسلامی و ماشین سرکوبش در مقابل تمامی ما ایستاده است، ما همه از یک خانواده‌ایم. دردها و آرزوهایمان مشترک است و همه فریادی مشترک برآورده‌ایم.

ما خانواده‌های کشته‌شدگان دهه‌ی شصت در طی این سال‌ها تحت سخت‌ترین شرایط بوده‌ایم و می‌دانیم اگر این روال ادامه یابد آنچه که به ما رفته است به خانواده‌های کشتارهای اخیر نیز خواهد رفت.

عزیزانمان را ربودند، شکنجه دادند و اعدام کردند. نه از زمان محاکمه‌ی آن‌ها اطلاع داشتیم و نه کسانی که ‌آن‌ها را محاکمه کردند دیدیم و نه جرم آن‌ها را فهمیدیم. بعد از اعدامشان نه وصیت‌نامه‌یی از آن‌ها دریافت کردیم و نه جنازه‌شان را، و نه محل دفن‌شان را می‌دانستیم. پس از مدت‌ها جستجو گفتند که عزیزانمان را در گورهای فردی و یا دسته‌جمعی در خاوران و یا قبرستان‌های مشابه در شهرستان‌ها، دفن کرده‌اند. امروز مخالفین توی تظاهرات با باتوم وگلوله کشته می‌شوند و یا در زندان‌های رسمی و غیررسمی با وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها و تجاوز جنسی روبرو هستند و اگر شانس بیاوریم شاید بتوانیم جنازه‌های آنان را تحویل بگیریم.

درطی این مدت، ما خانواده‌ها را نیز همانند عزیزانمان مورد اذیت و آزار قرار دادند. ما را از ادامه تحصیل محروم کردند. از کار اخراج‌مان کردند و راه هرگونه ترقی و پیشرفت را برما بستند. خانواده‌هایمان پاشیده شد و در این میان کسانی سکته کردند و یا دیوانه شدند. عده‌ زیادی مجبور به مهاجرت از مملکت خود شده و در غربت دچار افسردگی، فقر و بیماری شدند. به بازماندگان کشتارهای اخیر نیز اجازه نمی‌دهند بر مرگ عزیزانشان گریه کنند و یا در باره‌اشان حرف بزنند. آنان را تهدید می‌کنند و راه گورستان را بر آن‌ها می‌بندند. همان کاری را با آن‌ها می‌کنند که با بازماندگان کشتارهای دهه‌ی شصت کردند.

حتی راه گورهایی که خود به ما آدرس داده بودند را بستند. زمانی درب خاوران را بستند. زمانی دیگر بدون بهانه قبرها را زیرو رو کردند و به جای گورها نهال کاشتند. اجازه ندادند حتی در خانه‌هایمان مراسم بگیریم. ما و فرزندانمان را تهدید ودستگیر کردند. به مراسمی که در خانه‌های شخصی خود برگزار کرده بودیم حمله کردند و خانواده‌ها را تحت فشار گذاشتند که حتی در خانه‌ها هم مراسم برگزار نکنند. و مگر امروز با مردم معترض غیر از این می‌کنند؟

بنابراین ما عده‌ای از خانواده‌های جانباختگان دهه‌ی شصت از مردم آزاده و آزادی طلب ایران دعوت می‌کنیم برای همدلی و همدردی با بازماندگان کشتارهای دهه‌ی شصت و بازماندگان کشتارهای وقایع اخیر روز ششم شهریورساعت ۹ صبح در سالگرد بیست ویکمین سال کشتار ِ جمعی زندانیان، در خاوران گردهم آیند. گردهم‌آیی ما برای طرح خواست‌های زیر است:

۱ – پی‌گرد و محاکمه‌ی مسببین کشتارهای دهه‌ی شصت، به ویژه اعدام‌های دسته‌جمعی سال ۶۷ و سرکوب، کشتار، شکنجه و تجاوزات حوادث اخیر

۲ – اعلام اسامی دفن شدگان دهه‌ی شصت در گورستان خاوران و اعلام اسامی کشته‌شدگان و زندانیان وقایع اخیر

۳ – آزادی بدون قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی

۴ – الغای اعدام برای هر جرمی و شکنجه تحت هرعنوانی

۵ – دریافت کیفرخواست محکومین سیاسی و اعدام شدگان در طی این سی سال و افشا‌ی علت اعدام آنان

۶ – دریافت وصیت‌نامه‌‌اعدام شدگان

۷ – به رسمیت شناختن محل دفن اعدام شدگان سی‌سال حاکمیت اسلامی در تهران و شهرستان‌ها و تحویل بدون قید و شرط کشته شدگان حوادث اخیر به خانواده‌ها و اجازه‌ی برگزاری مراسم در منازل و یا سر خاک این کشته شدگان

۸ – اجازه‌ی گذاشتن سنگ بر قبر کشته شدگان

۹ – پیگرد ومحاکمه‌ی آمرین و عاملین و کسانی که اقدام به تخریب خاوران و گورستان‌های مشابه در سایر نقاط ایران کرده و به آزار خانواده‌ها درطی این سال‌ها پرداخته‌اند

۱۰ – بازگرداندن حقوق شهروندی خانواده‌ها و متوقف کردن هرگونه محدودیت و محرومیت اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی در مورد آنان… و

۱۱ – پذیرش و حفظ گورستان خاوران و گورستان‌ها و یا قبرهای مشابه در سایر نقاط کشور به عنوان سندی تاریخی از جانب نهادهای محلی و بین‌المللی.